Czerwony szlak z Wołosatego na Halicz to jedna z tych tras, które pokazują Bieszczady w najlepszym wydaniu. Przez pierwsze dwie godziny prowadzi szeroka leśna droga wzdłuż potoku Wołosatka, potem wyłania się z lasu na połoniny z widokami na ukraińskie szczyty, by wreszcie zaprowadzić na szczyt Halicza na wysokości 1333 m n.p.m. Trasa często łączona jest z wejściem na Rozsypaniec i Tarnicę, tworząc około 20-kilometrową pętlę, która zabiera cały dzień.
- malownicze widoki na ukraińskie Bieszczady
- łagodne podejście idealne dla każdego
- tablice przyrodnicze z ciekawostkami
- wspaniałe panoramy z Rozsypańca
- bliskość do strefy dzikiej przyrody
Dlaczego warto wybrać szlak przez Wołosate
Start z Wołosatego ma swoje zalety. Wieś leży w najdalszym zakątku polskich Bieszczad, więc sama droga tam jest już małą przygodą. Parking znajduje się tuż za stadniną koni huculskich – płatny, ale spory i zazwyczaj otwarty od wczesnych godzin rannych. Przy wejściu na szlak działa kasa Bieszczadzkiego Parku Narodowego, gdzie trzeba kupić bilet wstępu (obowiązek dla wszystkich wchodzących na teren parku). W kasie dostępne są też pamiątki i foldery ze szczegółowymi opisami ścieżki przyrodniczej.
Czerwony szlak wiedzie początkowo przez wieś, potem zmienia się w utwardzoną kamienistą drogę zamkniętą dla ruchu samochodowego. Pierwsze 8 kilometrów to marsz przez las – monotonny, ale niezbyt wymagający. Przewyższenie wynosi około 400 metrów, więc podejście jest łagodne i równomierne.
Urozmaiceniem są tablice ścieżki przyrodniczej „Rozsypaniec – Krzemień”, która towarzyszy szlakowi aż po zbocza Krzemienia. 28 przystanków oznaczonych sasanką hałlerówką podpowiada różne ciekawostki przyrodnicze. Za kilka złotych w kasie można kupić folder z opisami wszystkich punktów.
Przełęcz Bukowska – koniec leśnego marszu
Po około dwóch godzinach marszu szlak wyprowadza na Przełęcz Bukowską (1127 m n.p.m.). Tu znajduje się wiata z ławkami i ekologiczna toaleta, z której można bezpłatnie skorzystać. To dobre miejsce na krótki odpoczynek przed dalszą wędrówką.
Warto odbić kilkadziesiąt metrów w bok do punktu widokowego z panoramą na ukraińskie Bieszczady. Widok jest naprawdę efektowny, choć trzeba pamiętać o znaku „Granica państwa” – przekraczanie granicy i robienie zdjęć po ukraińskiej stronie może skończyć się mandatem.
Od Przełęczy Bukowskiej charakter szlaku zmienia się całkowicie. Szeroka droga ustępuje miejsca wąskiej ścieżce, która prowadzi już otwartymi połoninami. Zaczyna się intensywniejsze, 30-minutowe podejście na Rozsypaniec.
Rozsypaniec i Halicz – bieszczadzkie widoki w pełnej krasie
Rozsypaniec (1280 m n.p.m.) zawdzięcza swoją nazwę głazom rozrzuconym na szczycie i zboczach, które wyglądają jakby ktoś je rozsypał. Z tego miejsca rozciąga się świetna panorama na ukraińskie Bieszczady i Tarnicę. Szlak szybko wychodzi ponad granicę lasu, więc widoki są dostępne ze wszystkich stron.
Z Rozsypańca do Halicza prowadzi krótkie zejście i kolejne podejście. Halicz leży nieco wyżej – na 1333 metrach – i oferuje równie imponujące widoki. Razem te dwa szczyty tworzą duet często fotografowanych bieszczadzkich połonin.
Wczesne wyjście ma sens nie tylko ze względu na temperaturę. Przed ósmą rano na szlaku panuje cisza i spokój, którego trudno doświadczyć po jedenastej, gdy na połoniny wychodzą tłumy turystów.
Pętla przez Tarnicę czy powrót tą samą drogą
Z Halicza można wrócić do Wołosatego tą samą trasą – wtedy całość to około 20 kilometrów i 6-7 godzin marszu. Wielu turystów decyduje się jednak na pętlę przez Przełęcz Goprowską i Tarnicę (1346 m n.p.m.), najwyższy szczyt polskich Bieszczad. Z Halicza do Przełęczy Goprowskiej to około godziny marszu. Na przełęczy stoi wiata, gdzie można odpocząć przed finalnym podejściem na Tarnicę.
Tarnica jest najbardziej widokowym punktem w całym paśmie. W pogodne dni można dostrzec Tatry, Gorgany, Ostrą Horę, Połoninę Równą, Połoninę Krasną i Świdowiec. Na szczycie od 1987 roku stoi żelazny krzyż upamiętniający wizytę Karola Wojtyły w 1953 roku.
Zejście z Tarnicy do Wołosatego wiedzie przez Przełęcz pod Tarnicą. To popularna trasa, więc w sezonie można spodziewać się sporego ruchu. Cała pętla Wołosate – Przełęcz Bukowska – Rozsypaniec – Halicz – Przełęcz Goprowska – Tarnica – Wołosate to około 20-21 kilometrów i 6,5-7 godzin marszu.
Dla kogo jest ten szlak
Trasa nie należy do najtrudniejszych, ale wymaga przyzwoitej kondycji. Długość i suma podejść (około 900 metrów w wersji pętli) sprawiają, że to całodniowa wycieczka. Pierwsza część przez las jest łatwa i można ją pokonać nawet z dziećmi, ale dalszy ciąg – od Przełęczy Bukowskiej – wymaga już więcej wysiłku.
Latem na połoninach nie ma cienia, więc warto zabezpieczyć się przed słońcem. Po intensywnych opadach szlak potrafi być błotnisty, szczególnie w części leśnej. Dobry obuw to podstawa.
Na szlaku obowiązuje całkowity zakaz wchodzenia z psami. Bieszczadzki Park Narodowy dopuszcza psy tylko na wybranych trasach i obszarach, a czerwony szlak z Wołosatego nie należy do nich.
Co warto wiedzieć przed wyjściem
Wstęp do Bieszczadzkiego Parku Narodowego jest płatny. Bilety można kupić w kasie przy wejściu na szlak w Wołosatem lub online na stronie parku. Ceny biletów zależą od długości pobytu – bilety jednodniowe są tańsze od wielodniowych.
Parking w Wołosatem jest płatny. W sezonie letnim bywa zapełniony, więc warto przyjeżdżać wcześnie. W Ustrzykach Górnych (około 6 kilometrów od Wołosatego) znajdują się tablice informujące o dostępności miejsc parkingowych. Jeśli parking jest pełny lub ktoś przyjeżdża autobusem, można dojść do Wołosatego pieszo z Ustrzyk Górnych – to około 1,5 godziny marszu. W sezonie kursują też autobusy bezpośrednio do Wołosatego.
Na trasie są dwie wiaty – na Przełęczy Bukowskiej i na Przełęczy Goprowskiej. Warto zabrać jedzenie i wodę, bo po drodze nie ma żadnych punktów gastronomicznych. Toalety są przy kasie w Wołosatem i na Przełęczy Bukowskiej (ekologiczne WC).
Jak dojechać i ile czasu zarezerwować
Dojazd do Wołosatego prowadzi przez Ustrzyki Dolne i Ustrzyki Górne. Droga jest asfaltowa, choć w końcowym odcinku dość wąska i kręta. Z Ustrzyk Dolnych do Wołosatego to około 40 kilometrów.
Na samą trasę Wołosate – Halicz – Wołosate (tam i z powrotem) trzeba zarezerwować około 6-7 godzin. Pętla przez Tarnicę zajmuje podobnie, choć bywa że wydłuża się do 7-8 godzin w zależności od tempa i liczby przerw. Warto wyjść wcześnie rano – nie tylko ze względu na mniejszy ruch, ale też żeby uniknąć popołudniowych burz, które latem w górach nie są rzadkością.
Najlepszy czas na tę wycieczkę to późna wiosna, lato i wczesna jesień. W maju i czerwcu połoniny pokrywają się kwiatami, w tym sasanką hałlerówką – symbolem Bieszczadzkiego Parku Narodowego. We wrześniu i październiku można podziwiać jesienne barwy lasów.